دیشب شبکه سه سیمای جهموری اسلامی ایران در اقدامی عجیب و غریب، خسرو گلسرخی را نشان داد. به قول مجری برنامه فیلم دفاعیات گلسرخی بعد از سی و سه سال از تلویزیون پخش می شد. یعنی بعد از انقلاب هیچ وقت پخش نشده بود. بعد هم سرود بهاران خجسته باد را پخش کرد و مجری که حسابی هم رفته بود تو حال(!) توضیح داد که شعر این سرود را کرامت دانشیان گفته و در مورد تاریخچه اش چیزهایی گفت. به گلسرخی کلی احترام گذاشت و گفت هر چند هر کسی اشتباهاتی هم بالاخره دارد، ولی...
بعد مجری و مهمان برنامه در مورد مسائل دیگری از جمله دستاوردهای هسته ای ایران صحبت کردند. تعجبی هم نداشت. اصلا چرا من از پخش دفاعیات گلسرخی تعجب کرده بودم؟ مگر نه اینکه با سرود «یار دبستانی من» همچین کاری کردند و بعد آن تبدیل به سرود انتخاباتی احمدی نژاد شد با «کمی» دخل و تصرف؟ مگر نه این است که موقع انتخابات احساسات ملی میهنی صدا و سیما یکباره متورم می شود و سرودهای وطنی و به کرات سرود «ای ایران» را پخش می کند؟
اما هدف از پخش این دفاعیات هر چه باشد، احتمالا کارکرد مورد نظر را نخواهد داشت. همین دفاعیات زمان شاه هم از تلویزیون پخش شد و تاثیری کاملا برعکس آنچه انتظار می رفت بر مردم گذاشت: احترام گلسرخی میان مردم بالا رفت. با دیدن چهره بدون هراس و مصمم گلسرخی و با دفاعیات شجاعانه و تسلطی که بر سخنرانیش داشت، دلم برای قهرمان ها تنگ شد. چقدر جای چنین روحیه ای خالی است.
