انتخابات مجلس هشتم هر چه بود برگزار شد. انتخاباتی غیر رقابتی و سرد، که نتایج آن تقریبا از پیش مشخص بود و با این حال با مقاومت عده ای که نمی خواستند کوچک ترین امیدها و فرصت ها را هدر دهند، روبرو شده بود. همان مقاومت اندکی که آن هم به راحتی تحمل نمی شد.
(چقدر یاد این تکه از آهنگ پینک فلوید افتادم این مدت:
don't let them to bury the light
don't give in without a fight)

حالا هنوز نتایج در آن جاهایی که امکان رقابت نسبی وجود داشت معلوم نشده است. اما در خصوص خود این انتخابات نکته ای بود که از لحاظ فنی توجه مرا جلب کرد. انتخابات به صورت آزمایشی به صورت ماشینی هم برگزار می شد. در جایی مثل تهران که سی نماینده باید اتنخاب شوند این انتخابات بسیار سخت و خسته کننده بود.
تجربه چنین انتخابی را قبلا در کنگره حزب مشارکت و در انتخاب شورای مرکزی این حزب داشتیم که درباره آن نوشته بودم و قبلا هم باز در نوشته های دیگرم به آن اشاره کرده بودم.

علامت زدن سی کد در برگه رای که قرار است تا نشود، کثیف نشود، و درست خوانده شود، واقعا وقت گیر و طاقت فرساست. وقتی چنین تجربه ای در یک حزب سیاسی که افراد در آن با انگیزه زیاد در انتخابات داخلی اش شرکت می کنند و از نخبگان جامعه محسوب می شوند شکست می خورد، نباید انتظار داشت که در سطح جامعه که بسیاری افراد نامطلع از نحوه این نوع رای گیری هستند و بعضی سواد ندارند بتواند جوابگو باشد.
با این وجود نفس کامپیوتری کردن انتخابات به نظر می رسد که کار درستی باشد و مشکل آن بیشتر در نحوه و شکل آن است.
آنچه به نظر من رسید این بود که اگر امکان رای دادن به لیست احزاب یا ائتلاف ها وجود داشت و در کنار آن برای افرادی که می خواهند به مستقل ها یا به لیست های ترکیبی یا به تعداد افراد محدودتری رای بدهند، امکان انتخاب وجود داشت، شاید این نوع رای گیری نتیجه بخش تر می شد.

امیدوارم تجارب ما در آینده به کار آید.