چند روزی هست که آلبوم جدید علیرضا عصار، «نهان مکن» را گرفته ام. من مجموعه کارهای عصار را دوست دارم و بعضی هایش را بیشتر. منتقد هنر و موسیقی هم نیستم و فقط می توانم از باب سلیقه شخصی خودم نظر بدهم. این آلبوم را مشتاقانه گرفتم و از آن لذت بردم، هر چند از نظر همان سلیقه شخصیم دو تا ایراد دارد. یکی ترانه «هویت» که به نظرم خیلی ناسیونالیستی است. هر چند با چشم پوشی از شعارهای ملی گرایانه شدید آن، باز هم دوستش دارم، به خصوص این قسمتش را:

وقتی اصالت را در نام می جویند
هر بی نشان ناچار صد یاوه می گوید
چیزی که در صلح است از جنگ می خواهد
قدرت اصالت نیست، فرهنگ می خواهد

اما مشکل دوم این آلبوم به نظر من «گون» است. شاید هم انتظار من خیلی بیشتر از این بود، چون این شعر را خیلی دوست دارم و انتظار داشتم ترانه ای که از آن ساخته می شود خیلی ایده آل باشد. به نظر من آهنگی که برای این شعر ساخته شده خسته کننده است و اصلا با مفهوم شعر ارتباطی برقرار نمی کند.
ترانه های نهان مکن، بن بست، بغض، خواب آخر، و چشمه خورشید را به همین ترتیبی که نوشته ام دوست دارم.
خود ترانه نهان مکن به نظرم بی نقص است. اگر مولانا امروز زندگی می کرد در میان ما چه خوب می شد!
از بن بست این قسمت را:

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند
اما مسیر جاده، به بن بست می رود
وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
وقتی میان طایفه ای پست می رود
هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ
بر ما هر آنچه لایق مان هست، می رود

و از ترانه بغض:

اگر کسی در دل توست
بگو کنار میروم
گناه کن به جای تو
بر سر دار میروم

می پسندم.
در پایان از اینکه این آلبوم با کیفیت عالی با همکاری شهرداد روحانی و با نوازندگی ارکستر سمفونیک لندن در استودیوی ابی رود(Abbey Road) ضبط شده، از عوامل آن کمال تشکر را به عنوان یک مخاطب دارم
این را هم بگویم که افسوس خوردم که فواد حجازی سهمی در آن نداشت.
*قسمتی از متن ترانه بن بست