چند وقت پیش اولین سرود ملی ایران را شنیدیم. سرودی که آهنگساز آن یک مستشار فرانسوی است و اوایل متن نداشته. البته موسیقی شورانگیز و زیبایی هم دارد.
اما اولین سرود ملی ایران ظاهرا این نبوده است. اولین بار که ناصرالدین شاه به سفر فرنگ رفته بود، هیات ایرانی متوجه شد که هنگام ورود رسم است که سرود ملی دو کشور نواخته شود. اگر اشتباه نکنم انگلیس بود.
ولی ایران که سرود ملی نداشته! پس چه باید کرد؟ بعد از کلی فکر به این نتیجه می رسند که این خارجی ها که فارسی بلد نیستند پس هر چه بخوانند آنها نمی فهمند.
موقع ورود، در مراسم رسمی منتظر سرود ملی ایران بوده اند. سرودی که انتخاب شد از این قرار بود:
عمو سبزی فروش
(یه عده از جمع): بله!
سبزی کم فروش
-بله
سبزی آش داری؟
-بله
...
گفته شده که این سرود مورد استقبال میزبانان قرار گرفت. احتمالا از اینتراکتیو بودنش خوششان آمده بود!!