وقتی وضعیت جنگی می شه، یعنی وقتی احساس ناامنی غلبه می کنه و همه منتظر وقوع یک حادثه هستند، صحبت از مفاهیمی که بهش اعتقاد داریم مسخره می شه. شایدم هابز درست می گفت که اولین نیاز انسانها احساس امنیته.
توی تاریخ هر وقت که سیاستهای میلیتاریستی و امپریالیستی گسترش پیدا می کرد، اندیشه پویا تعطیل می شد. بعد از زمان افلاتون و ارستو که اوج اندیشه سیاسی بود، با حمله اسکندر بساط فکر، آزادی و سیاست پویا برچیده شد تا.... سالهای سال بعد.
فکر که تعطیل شدنی نیست. اتفاقی که میافته اینه که مسیرش عوض می شه. دیگه به جای صحبت از آزادی، از دموکراسی، از حقوق مردم، و مشارکت سیاسی، بحث عرفان و تصوف و انزواگرایی و عزلت گزینی پیش میاد. دوران اپیکوریها و کلبی ها شروع می شه. انگار افکار خسته و ناامید نیاز به آرامش دارن. نیاز به مخدری دارن که این دوران رو -که معمولا طولانی هم هست- بگذرونن.
همیشه توی تاریخ همین طور بوده. تعجبی نداره که ببینیم امروز هم همین اتفاق می افته. همینجا. بین خودمون.
نظرات
مهدی :
پس به این دلیله که من هم چند وقتیه نمی نویسم و انگار مغزم چت کرده!!
ولی من وبلاگم رو با یک گرم کن برقی روشن کردم! اگر یک سر بزنید ممکن است تعجب کنید!
مهدی - April 13, 2006 7:00 AM
نرگس :
امنیت - آسایش - آرامش و... چه مفاهیم غریبی
نرگس - April 14, 2006 2:31 AM
محمد :
واقعا هم تعجبی نداره.
محمد - April 17, 2006 3:56 PM
علي اعطا :
ديروز نوشته ي شما رو توي هفته نامه ي داخلي مشاركت كه واسم ميفرستن خوندم. نوشته ي خيلي خوبي بود. خسته نباشيد.
علي اعطا - April 19, 2006 1:00 AM