یک بار هم در مورد یک فیلم مطلبی بنویسم!

خلاصه داستان: می گویند شبحی در اپرای پاریس هست. این شبح عاشق یکی از رقاصان اپرا شده و به او خواندن آموخته. زن هم به صدای شبح علاقه مند شده و مثل جادو شده ها دنبالش می رود. شبح او را به هفت طبقه زیر اپرا و دریاچه آن می برد. شبح نقابی بر چهره اش دارد که وقتی زن آنرا بر می دارد...

فیلم شبح اپرا (The Phantom of The Opera) به نمایشنامه موزیکال آن تا جای ممکن وفادار بوده. تاکنون چند فیلم از روی داستان این کتاب ساخته شده که اولین آن صامت است. اما نگاه خاص اندرو لوید وبر به داستان کاملا این ورژن را دیدنی می کند. شبح (فانتوم) در این دیدگاه بد و پلید مطلق نیست و حتی بیش از آنکه تنفر ایجاد کند، نوعی همدلی و همراهی بر می انگیزد.
در ورژن صحنه «شبح اپرا» که 19 سال است در لندن و چند شهر دیگر دیگر روی صحنه است، و در تمام این مدت یک صندلی خالی و بلیت نفروخته هم نداشته، طراحی صحنه نقش بسیار مهمی در ایجاد فضا دارد. به خصوص صعود و سقوط لوستر (شاندلیه) عظیم اپرا بر روی صحنه، و صحنه دریاچه زیر اپرا و راههای مخفی رسیدن به آن تحسین برانگیز است. برای ایجاد تداعی آب دریاچه از دهها شمع در میان مه غلیظ استفاده شده است. طبق آمار تا کنون بیش از 52 میلیون نفر تئاتر وبر را بر صحنه در لندن، نیویورک یا مراکز دیگر جهان دیده اند و بیش از 900 میلیون پوند درآمد فروش بلیت آن در سراسر دنیا بوده است.
نکات قابل توجه و بحث انگیز این اثر 1- نقش حساس و بحث برانگیز ماسک بر چهره شبح و 2- موقعیت و تصمیم زن داستان است.
در مورد ماسک شاید بتوان مدتها صحبت فلسفی کرد. اینکه بودن ماسک بر چهره شبح، روحیه او را تلطیف می کند و برداشتن آن خوی وحشیانه ای در وی ایجاد می کند. بحث persona و ماسک های نامرئی که همه ما روزانه بر چهره خود می زنیم تا تلقی و تصور خاصی از شخصیت خود در ذهن دیگران و خودمان ایجاد کنیم و شاید چیزهایی را در شخصیت خود پنهان نماییم. و اینکه اصلا آیا بی نقاب بودن چیز خوبی است یا نه؟ برای دنبال کردن این بحث دانستن این نکته جالب است که در طراحی ماسک برای این نمایشنامه تحقیقات وسیعی صورت گرفته. از ماسک ها افریقایی گرفته تا ماسک های مدرن. در نهایت از ایده ای الهام گرفته شده که از تاریخ چین به دست آمده است. در جنگ بین چین و ژاپن، سربازان چینی که اسیر شده و تحت شکنجه ژاپنی ها قرار می گرفتند، گاهی بر اثر شکنجه قیافه انسانی صورت خود را از دست می دادند. آنها بعد از آزادی ماسک به چهره می زدند و روی آنرا نقاشی می کردند.
چون این مطلب استعداد طولانی شدن دارد، از نکته بعدی که مربوط به تحول نقش زن در داستان هاست، از زیبای خفته و سیندرلا تا.... شبح اپرا، می گذرم.
نکات دیگری هم وجود دارد در مورد واقعیت های جالب خود ساختمان اپرا (اپرای واقعی) و دریاچه ای که واقعا هفت طبقه زیر آن هست.
تنها توصیه ام این است که اگر فیلم را ندیده اید، حتما حتما آنرا ببینید. بیش از یک بار ببینید و در آن عمیق شوید.