راستش باورم نمی شد که خرافات رسمی -از قبیل این سگی که گریه کرده! و هاله نور دور احمدی نژاد در سازمان ملل! و همه فیلم ها و سریالهایی که سالهاست دارند خرافات را تبلیغ و ترویج می کنند- توجهی در نسل جوان و روشنفکر برانگیزد و انتظار نداشتم که به عنوان دفاع از عقیده عده ای که به این خرافات معتقدند یا گولش را می خورند، مخالفت علنی با آن را جایز ندانند!
به نظر من بیراهه است که فکر کنیم مردمی که حق رای دارند، بنابراین هر وقت هر چه فکر کردند و گفتند، ما نباید به آن اعتراض کنیم. در واقع معتقدم رابطه ای هست بین عقلانیت و دموکراسی. هر وقت عقلانیت جایش را به خرافه بدهد، دموکراسی عقب نشینی می کند. جز این هم نمی تواند باشد. کسی که به آن تصویر دختر موش شده در اثر توهین به مقدسات(!) باور دارد، و آنرا مورد استناد قرار می دهد، چطور می تواند به خود اجازه تفکر و انتخاب بدهد؟ چگونه می تواند نسبت به مخالفین عقیده مقدس اش تساهل و تحمل داشته باشد؟
اگر بگوییم احترام به چنین عقایدی (خرافات) احترام به دموکراسی است، خود را فریب داده ایم.