شورش های هفته گذشته فرانسه به نظر من نشان داد که چقدر ماهیت اعتراضات با مثلا دهه 1960 تفاوت کرده است. من با دیدن اولین خبرها از این ناآرامیها به نظرم رسید که آنها نمودی از دنیای جدید هستند و تنشهایی هستند که ما را به عصر جهانی شدن بیش از پیش وارد خواهد کرد. یعنی یک دنیای جدید که در آن تنوع فرهنگی، ملیتی، نژادی، زبانی، مذهبی حرف اول را می زند و آن که هنوز دنیا را در چهاچوبه ملیتها و تک بعدی و بر اساس برتری جویی می بیند نمی تواند دوام بیاورد.
من خیلی نگران این نیستم که مثلا فرانسه یا امریکا کی پی خواهند برد که نمی شود دنیا را فرانسوی یا امریکایی کرد. آنچه به شدت نگرانم می کند این واقعیت است که فاصله ما تا این چهارچوبه فکری و زندگی جدید از نظر زمانی قرن ها و از نظر مکانی دنیاهاست! درهای بسته ما به روی دنیا، اجازه اختلاط فرهنگی و نژادی به ما نمی دهد. این اختلاط همان چیزی است که سرعت تحولات دنیای جدید را صد چندان کرده و ما را اندر خم یک کوچه نگاه داشته است. و نگرانی جدی تر من از آن هنگامی است که درها به ناچار باز شوند...