نمی دانم چرا تازگی هر جا را که نگاه می کنم یک مطلبی در مورد نفت و دموکراسی می بینم. شاید دلیلش شعار بسیار قشنگ آقای احمدی نژاد مبنی بر آوردن پول نفت سر سفره مردم بوده باشد. از یکی دو نفر هم همین طور رندم پرسیدم نظرشان در مورد نفت و دموکراسی چیست و متوجه شدم ما به عنوان شهروندان یک کشور نفت خیز خیلی در مورد این مساله آگاهی نداریم. تقریبا همه ما نفت را یک نعمت خداداد می دانیم که الحمدلله در کشور ما فراوان است و پولش نصیبمان می شود. عاملی هم که همیشه از زمان مادها تا زمان مصدق و بعد از آن باعث اذیتمان شده، دخالتهای خارجی بوده است. اینکه می خواهند ثروت ما را غارت کنند، و اینکه به خاطر نفت مانع شکل گیری دموکراسی در کشورمان هستند.
نه! ای همه! نفت ظاهرا بلای خانمان سوز ماست! (یک کتاب هنوز ترجمه نشده پیدا کردم به نام اعتیاد به نفت!)

نفت در خود خاصیت ضددموکراتیک دارد. هر چه درآمدهای نفتی بالاتر بروند، دموکراسی سطحش پایین تر می آید. (نمونه اش در کشور خودمان قابل مشاهده است)

دلایلش هم مفصل است. از آن خیلی دلایل، همین یک دلیل بس که بدانیم وقتی درآمد دولت از مالیات ما تامین نمی شود، نه دولت خود را موظف به پاسخگویی به ملت می داند، نه مردم چنین انتظاری از او دارند و نه مردم خیلی خواستار مشارکت در دولت هستند.