ولی برای خود ما چطور؟ مایی که در این سرزمین زندگی می کنیم. می دانید که چند وقت پیش تئاتر پر طرفدار «فنز» در سالن چهارسوی تئاتر شهر اجرا می شد. این سالن که به شدت مورد علاقه هنرمندان هم هست -چنانچه با آن آشنایی داشته باشید- از کوچکترین سالن های تئاتر است، که بیشتر شبیه سالن های تمرین و تئاترهای غیرحرفه ای است. جای نشستنش کم است و بسیاری از بینندگان تشک می گیرند که روی زمین بنشینند (مثل مدرسه ها) و نمایش را با اعمال شاقه تماشا کنند.
ولی از همه اینها جالبتر سیستم فروش بلیت این تئاتر بود. تلفنی نمی شد بلیت رزرو کرد و باید صبح می رفتی دم گیشه. منظور از صبح مثلا ساعت 5-6 صبح است. آنجا با یک صف مواجه می شدی و ساعت 11-11:30 که گیشه باز می کرد می توانستی بلیت بخری. البته اگر بهت می رسید. افراد زیادی از کرج یا از نقاط دور تهران می آمدند، از کار و زندگی شان می زدند و نمی توانستند دست آخر بلیتشان را تهیه کنند.
شاید در بسیاری از کشورها کارهای اداری با مکاتبه یا تلفنی انجام شود، ولی در ایران این فرهنگ اصلا وجود ندارد. برای انجام یک کار کوچک اداری باید روزها وقت گذاشت و ساعت ها از این اتاق به آن اتاق و از این اداره به آن اداره، و از این سر شهر به آن سر شهر دوید.
می شود گفت اینها همه جزو آن ساختاری است که باید اصلاح شود.