نشریات زرد را همه می شناسند و ویژگیهای آن را می دانند. وبلاگ های زرد را هم می شود با تقریبا همان خصوصیات شناخت. اما گاهی زردنویسی از جایی سر در می آورد که اصلا انتظارش را نداری.
خاطرات پراکنده نیک آهنگ کوثر را من در این گروه طبقه بندی می کنم. هر کسی می تواند بگوید برای خودم می نویسم و هر چه بخواهم هم می نویسم، احترام به شعور خواننده را هم قبول ندارم و هر کسی دوست نداشت وبلاگم را نخواند. آخر اینکه در روزنامه همشهری روزه خواری می کرده اند، یا چیزهایی شبیه این آنقدر سبک است که به خواندنش نمی ارزد. خیلی ها را می شناسم که از خواندن وبلاگ نیک آهنگ به همین دلایل مدتی است که دلسرد شده اند ودیگر سراغش نمی روند. و البته لابد با شروع این نوع خاطره گویی مشتریان زیادی هم پیدا کرده است.
کاش هر کسی به آن کاری که به خوبی می توانست انجام دهد بسنده می کرد.
نظرات
کتابنامه :
چقدر خوب شد شما دات کامی!!یک بار یاد می آید کتاب لیبرالیسم تاریخ و معنا آن جان سالویت شاپیرو را در بلاگم معرفی کردم و شما چند کتاب درباره لیبرالیسم به من معرفی نمودید. اگر می شود دوباره لیست انها را برایم ایمیل بزنید. تا کتاب های سالهای قبل از بازار کتاب خالی نشده می خواهم آنها را بخرم بالاخره در دوره جناب هرندی از اینها چاپ نمی شود...
کتابنامه - September 13, 2005 4:17 AM
پرنده آتش :
salam . man ham eda ae nebeshtan daram
koli sharmande shodam vagti didam ingadr por mohtava minevisi ........ rastesh baraye man ham hich vagt bache haye khiaban adi nemishan.... ye aks didam az dokhtari keb shishe mashin tamiz mikard .. mage melat namoose hokoomat nist ? pas chera bayad dokhtare sade va mazloomi to khiaboon donbale noon begarde?
پرنده آتش - September 14, 2005 9:06 AM