زیر تابلوی «خواهرم، حجاب مصونیت است، نه محدودیت» سربازان نیروی انتظامی نشسته اند. هوا خوب است و ساحل شلوغ. هر چند اینجا جزو طرح سالمسازی دریا نیست، ولی در دو نقطه دور از هم پرده زده اند برای محل شنای خواهران و محل شنای برادران. خانواده ها هم جایی بین این دو پرده روی زمین نشسته اند. اگر صندلی هم اجاره می دادند خیلی خوب می شد.
بچه ها فوری با سطل های رنگین شان راهی می شوند تا بازی کنند. بیشتر بچه هایی که در آبند، لباس شنا ندارند و با لباس زیر یا (در مورد دختران) با لباس کامل رفته اند دریا.
خورشید به زیبایی بر دریا و شناگرانش و بر ساحل با تمام سنگها و ماسه هایش و تمام آشغالها و پوست هندوانه و خربزه ها و لنگه کفش و دمپایی ها و بطریهای نوشابه و سرنگهای خالی و کهنه و پوشک بچه می تابد!
محیطی امن برای بچه ها فراهم است اگر به سمت آشغالها نروند و پیش مادر و پدرشان بمانند و قلعه شنی درست کنند. اما نه! سه تا پاترول تا لب ساحل آمده اند و حالا گیر کرده اند و نمی توانند خارج شوند. از آنها دور می شویم، یک موتور سیکلت با ویراژ به جمع می پیوندد! نیروی انتظامی از دور تماشا می کند!
یکی از سربازان نیروی انتظامی سوت زنان نزدیک می شود، مثل اینکه بالاخره می خواهد تذکری بدهد! ولی نه، به سمت دیگری رفت تا درباره گوشه چادر محل شنای خواهران تذکر بدهد!
حالا دو قایق موتوری تفریحی مانور می دهند و دنبال هم می کنند. تمام وحشت من از این است که طی یکی از این چرخهای «قهرمانانه» به سر یکی از شناگران اصابت کنند. هیچ کس تذکری نمی دهد. همه چیز خیلی عادی است. اینجا ایران است. دریای خزر. اگر قرار بود اسمش را عوض کنند، چه ها که نمی کردیم! اینجا کنار دریاست. محل تفریح محلی ها و گردشگران. پر از زباله. پر از ماجراجو. محیطی ناامن. نیروی انتظامی هم حی و حاضر آنجا نشسته.

نه! مثل اینکه بلند شدند. اتفاقی افتاده؟ گوشه چادر شنای بانوان که صاف و سالم است، حجاب کسی هم که ایرادی ندارد. واقعا برای تذکر به قایقی و موتوری و پاترولی آمده اند؟

-آقا این چیه می خوری؟ الکلیه؟!!!
-دلستره بابا! از همین مغازهه خریدم!